Հայերեն | Русский | English

Գլխավոր

ՀՈԳԵԲՈՒՅԺԻ ՄԱՍՆԱԳԻՏԱԿԱՆ ԷԹԻԿԱՅԻ ԿՈԴԵՔՍԸ

Հարգելի գործընկերներ,

Ձեր ուշադրությանն ենք ներկայացնում Հայկական հոգեբուժական սսոցիացիայի Գործադիր վարչության կողմից մշակված և Ասոցիացիայի Խորհրդի հավանությանն արժանացած “ՀՈԳԵԲՈՒՅԺԻ ՄԱՍՆԱԳԻՏԱԿԱՆ ԷԹԻԿԱՅԻ ԿՈԴԵՔՍԻ ՆԱԽԱԳԻԾԸ” (Կոդեքս):

Կոդեքսը ձևակերպված է հաշվի առնելով ժամանակակից հոգեբուժության հումանիստական մոտեցումները, մարդու իրավունքների պաշտպանության սկզբունքները և համաշխարհային մասնագիտական հանրության կողմից ճանաչված մասնագիտական էթիկայի կանոնները: Կոդեքսը ներկայացվել է հանրային քննարկման և բոլոր առաջարկությունները ստանալուց հետո, քննարկվել է Խորհրդի կողմից և վերջնական տարբերակը ներկայացվել է Ասոցիացիայի Համագումարի հաստատմանը:

Կոդեքսի դրույթների կատարումը վերահսկվելու է Ասոցիացիայի Էթիկայի կոմիտեի կողմից:

Կոդեքսի տեքստն ամբողջությամբ կարող եք կարդալ այստեղ

ՀՈԳԵԲՈՒՅԺԻ ՄԱՍՆԱԳԻՏԱԿԱՆ ԷԹԻԿԱՅԻ ԿՈԴԵՔՍԸ

1.Հոգեբույժի կլինիկական գործունեությունը

1.1 Հոգեբույժը պարտավոր է հարգել յուրաքանչյուր պացիենտի արժանապատվությունը, մշակույթը, էթնոսը, լեզուն, կրոնը, անձնական կյանքի, գաղտնիության, ինքնորոշման և ինքնավարության իրավունքը:

1.2 Հոգեբույժը չպետք է տարիքային, սեռային, ռասայական, ազգային, հաշմանդամության, լեզվի, կրոնական, քաղաքական կողմնորոշման հիման վրա խտրականություն ցուցաբերի պացիենտի նկատմամբ և պացիենտին կամ նրա ընտանիքին պարտադրի իր արժեքներն ու համոզմունքները:

1.3 Հոգեբույժը ներգրավված է մասնագիտական այնպիսի հարաբերությունների մեջ, որտեղ առկա է իշխանության անհավասարակշռություն: Հոգեբույժը չպետք է շահագործի այդ իշխանությունը իր սեփական սոցիալական կամ նյութական շահի համար:

1.4 Հոգեբույժը պարտավոր է պացիենտի հետ հարաբերությունները կառուցել փոխադարձ վստահության, համագործակցության վրա` խուսափելով դիտավորությամբ կամ կանխատեսելի վնասներից, և բուժումն իրականացնել իրեն հայտնի կամ հասանելի լավագույն մեթոդներով, հնարավոր լավագույն պայմաններում:

1.5 Անընդունելի է պացիենտի ֆիզիկական, հոգեկան, նյութական, սեռական, կամ այլ օգուտ ստանալու նպատակով շահագործումը հոգեբույժի կողմից:

1.6 Հոգեբույժը պետք է ճանաչի հետազոտության կամ բուժման հնարավոր ռիսկերն ու վնասները պացիենտի համար և կանխարգելի դրանց առաջացումը, ինչպես նաև պացիենտին տեղեկացնի դրանց մասին:

1.7 Հոգեբույժը պարտավոր է հաշվի առնել պացիենտի ֆիզիկական, հոգեկան, սոցիալական և հոգևոր վիճակը և անհրաժեշտության դեպքում խորհրդատվություն տրամադրի տվյալ խնդրի լուծման վերաբերյալ` ուղղորդելով պացիենտին համապատասխան մասնագետի մոտ:

1.8 Համապատասխան էական էթիկական անձնական հիմնավորումների դեպքում հոգեբույժը կարող է մերժել ընդունել պացիենտին, սակայն այնքան ժամանակ, քանի դեռ վստահ է, որ իր մերժմամբ վտանգի տակ չի դնում պացիենտին:

1.9 Հոգեբույժը պարտավոր չէ մասնագիտական օգնություն ցուցաբերել այն դեպքում, երբ իր մասնագիտական կարծիքով իր միջամտությունը կլինի անօգուտ կամ վնասակար պացիենտի համար: Իր համապատասխան որոշումը հոգեբույժը հիմնավորում է գրավոր:

1.10 Բուժման կամ խորհդատվության առավել արդյունավետության ապահովման նպատակով, հնարավորության դեպքում հոգեբույժը պետք է խուսափի բուժում կամ խորհրդատվություն իրականացնել բարեկամների, ընկերների, աշխատակիցների կամ այլ մոտ մարդկանց հետ:

1.11 Հոգեբույժը պետք է խրախուսի պացիենտի ընտանիքի անդամների կամ խնամակալների մասնակցությունը իր արտահիվանդանոցային բուժման մեջ` հաշվի առնելով սակայն նման համագործակցության տեղին լինելը, գաղտնիության սկզբունքը, մշակութային առանձնահատկությունները և պացիենտ ցանկությունը:

1.12 Հոգեբույժը պետք է գործի իր փորձի և գիտելիքների սահմաններում: Բարդությունների դեպքում հոգեբույժը պարտավոր է խորհրդակցել իր փորձառու գործընկերների հետ, հրավիրել բժշկական կոնսիլիում կամ հարակից մասնագետների կամ, անհրաժեշտության դեպքում, ուղղորդել պացիենտին մեկ այլ մասնագետի:

1.13 Հոգեբույժի կողմից իրականացվող բուժման մեթոդները պետք է հիմնված լինեն բժշկագիտության և հոգեբուժության գիտական հիմքերի վրա։

1.14 Հոգեբույժը պետք է ուշադիր լինի իր հոգեկան և ֆիզիկական առողջությանը, դրանց խաթարման հնարավոր բացասական հետևանքները մասնագիտական գործունեության վրա կանխելու համար:

1.15 Հոգեբույժը իրավունք չունի իր անձնական կարծիքը, պատկերացումները, արժեքները կամ որոշումները քարոզելու պացիենտին կամ նրա ընտանիքի անդամներին և դրանով սահմանափակելու նրանց ազատ ընտրությունը:

1.16 Հոգեբույժի և պացիենտի հարաբերությունները հիմնված են վստահության վրա և հոգեբույժը պետք է բոլոր հնարավոր միջոցներով պաշտպանի իր պացիենտի վերաբերյալ ստացած տեղեկատվության գաղտնիությունը, անկախ այդ տեղեկատվության սկղբնաղբյուրից:

1.17 Գաղտնիության բացահայտումը թույլատրելի է միայն այն դեպքում, երբ այն ուղղված է պացիենտի կամ երրորդ անձանց անվտանգության պահպանմանը: Գաղտնիության բացահայտումը հնարավոր է նաև այլ մասնագետի խորհրդատվության դիմելիս, և այս դեպքում պացիենտը պետք է տեղեկացված լինի գաղտնիության սկզբունքի սահմանների վերաբերյալ:

1.18 Գաղտնիության պահպանումը պարտադիր է նույնիսկ այն դեպքում, երբ պացիենտ-հոգեբույժ հարաբերությունները դադարեցվել են, կամ հիվանդը մահացել է, բացառությամբ ՀՀ օրենսդրությամբ նախատեսված դեպքերի:

1.19 Գաղտնիությունը պետք է պահպանվի, երբ հիվանդության պատմության նյութը օգտագործվում է ուսուցման, դեպքի ներկայացման կամ հրապարակման նպատակներով: Պացիենտի տվյալները պետք է պատշաճ կերպով քողարկվեն, անձը անճանաչելի դարձնելու նպատակով:

1.20 Հոգեբույժը պետք է տեղեկացնի պացիենտին բուժման նպատակի, բնույթի, օգուտների, կողմնակի բարդությունների, ռիսկերի և ծախսերի վերաբերյալ:

1.21 Հոգեբույժը պարտավոր է տեղեկացնել պացիենտին այլընտրանքային բուժման բնույթի, օգուտների, կողմնակի ազդեցությունների, ռիսկերի և ծախսերի վերաբերյալ և ազատ ընտրության հնարավորություն ընձեռի պացիենտին:

1.22 Հոգեբույժը իրավունք չունի բուժում կամ հետազոտություն իրականացնելու առանց պացիենտի համաձայնության: Ցանկացած բուժական միջամտության մասնակիցները պետք է արտահայտեն իրենց միանշանակ համաձայնությունը բուժման իրականացմանը, բացի օրենքով սահմանված դեպքերից:

1.23 Պացիենտի մտավոր ունակությունների սահմանափակումը հիմք չէ առանց համաձայնության բուժական միջամտություն իրականացնելու համար: Նման դեպքում հոգեբույժը փորձում է առավել հասանելի բացատրել միջամտության էությունը և հնարավոր վտանգները և ստանալ համաձայնությունը:

1.24 Եթե պացիենտը ճանաչված է անգործունակ կամ հոգեկան խանգարման սրացման պատճառով ժամանակավորապես ճանաչվում է անգործունակ` հոգեբույժը համաձայնությունը ստանում է պացիենտի խնամակալից և շարունակում է համաձայնությունը ստանալու փորձերը` պացիենտի հոգեկան և ֆիզիկական վիճակի կայունացումից հետո:

1.25 Անչափահասների դեպքում նման համաձայնություն պետք է ստացվի ծնողներից կամ խնամակալներից։

1.26 Հոգեբույժը պետք է տեղյակ լինի, և տեղեկացնի պացիենտին, որ համաձայնությունը շարունակական գործընթաց է, և այն կարող է չեղյալ համարվել բուժման ցանկացած փուլում:

1.27 Այն իրավիճակում, երբ հոգեբույժի գնահատմամաբ վտանգվում է պացիենտի կամ երրորդ անձի կյանքը կամ անվտանգությունը` հարկադիր բուժումը կարող է իրականացվել առանց պացիենտի համաձայնության: Պացիենտի հոգեկան և ֆիզիկական վիճակի կայունացումից հետո բուժման շարունակության համար հոգեբույժը պարտավոր է ստանալ պացիենտի համաձայնությունը:

 

2. Հոգեբույժի հետազոտական գործունեությունը

2.1 Հոգեբուժական գիտության զարգացմանը նպաստելու համար`հոգեբույժները պետք է ձգտեն նպաստել ընդհանրապես գիտության, մասնավորապես հոգեբուժության առաջընթացին` իրականացնելով հետզոտություններ:

2.2 Հոգեբույժը պետք է առաջնորդվի գիտության մեջ համընդհանուր բարոյական սկզբունքներով և նորմերով, մասնավորապես` պահպանի գիտական ազնվությունն ու կոռեկտությունը, բացառի փորձարարական տվյալների հավաքման ընթացքում ուրիշի գաղափարների և հետազոտությունների արդյունքների յուրացումը, հրաժարվի չստուգված տվյալների վրա արված հապճեպ եզրահանգումներից, պահպանի սեփական գիտական հայացքները ցանկացած գիտական միջավայրում և այլն:

2.3 Հետազոտական գործունեության մեջ հոգեբույժը պետք է առաջնորդվի ապացուցողական բժշկության սկզբունքներով և կիրառի հավաստի և իրենց արդյունավետությունը ապացուցած գիտական մոտեցումներ, մեթոդներ և հետազոտական գործիքներ: 

2.4 Ցանկացած հետզոտություն անցկացնելիս հոգեբույժը չպետք է կիրառի այնպիսի մեթոդներ, տեխնիկա, ընթացակարգեր, որոնք կնվաստացնեն փորձարկվողների անձի արժանապատվությունը, նրանց հետաքրքրությունները։ 

2.5 Հետազոտություն իրականացնելիս հոգեբույժը պետք է կտրականապես հրաժարվի այնպիսի գործողություններից, որոնք կարող են կայուն, անդարձելի կամ ոչ անհրաժեշտ վնաս պատճառել հետազոտվողներին։

2.6 Ցանկացած հետազոտական ծրագրի մասնակիցները պետք է արտահայտեն իրենց միանշանակ համաձայնությունը փորձի անցկացմանը` մանրամասն տեղեկություն ունենալով փորձի նպատակների և ընթացակարգերի վերաբերյալ: Անչափահասների կամ իրավաբանորեն անգործունակ անձանց դեպքում նման համաձայնություն պետք է ստացվի ծնողներից կամ խնամակալներից։
2.7 Եթե հոգեբուժական հետազոտությունը ուղեկցվում է ժամանակավոր որևէ վնասով կամ անհարմարությամբ` փորձարկողը պետք է առաջին հերթին համոզվի, որ փորձի բոլոր մասնակիցները գործում են բոլորովին անկախ` առանց ցանկացած ձևի կողմնակի ճնշման. ոչ մեկի մասնակցությունը փորձին չպիտի թույլատրվի, քանի դեռ փորձարկողը չի համոզվել, որ այդ վնասի մասին փորձարկվողները իրազեկվել են նախօրոք և տվել են իրենց համաձայնությունը։

2.8 Փորձից առաջ համաձայնություն տալու դեպքում անգամ փորձարկվողը ցանկացած պահի կարող է որոշում ընդունել ծրագրում իր հետագա մասնակցությունը ընդհատելու մասին։
2.9 Եթե գիտափորձի պայմանները պահանջում են ապատեղեկատվություն կամ ոչ ճիշտ տեղեկատվություն տալ փորձարկվողներին, հոգեբույժը պետք է համոզվի, որ դա չի հանգեցնի որևէ տևական վնասի փորձի մասնակիցներին, ամեն դեպքում դրա անհրաժեշտությունն ու փորձարարական բնույթը պետք է բացահայտվեն փորձարարական ծրագրի ավարտից հետո։
2.10 Բոլոր հոգեբուժական հետազոտությունները` ինչպես փորձարարական, այնպես էլ դիտողական, պետք է իրականացվեն հարգանքով անհատի արժանապատվության հանդեպ, սեռական վարքի հետզոտության ժամանակ հավատալիքների, ինտիմ իրավիճակների, համեստության, խոհեմության հանդեպ, ինչպես նաև տարեցներին, հիվանդներին, ձերբակալվածներին հետազոտելիս, հաշվի առնելով սոցիալական սահմանափակումները և սոցիալապես և հոգեպես խոցելի իրավիճակում լինելը:

2.11 Եթե մասնակցությունը հետազոտությանը ենթադրում է հոգեբույժի ներխուժում անձնական հետաքրքրությունների կամ ինտիմ ապրումների ոլորտը, ապա փորձարկվողը ցանկության դեպքում, ցանկացած պահի կարող է հրաժարվել հետագա մասնակցությունից:

2.12 Հետազոտության արդյունքում ստացված բոլոր տվյալները` որպես հետազոտության արդյունքներ, ինչպես նաև ներգործության և բուժման մասին տվյալները պետք է հասանելի լինեն միայն մասնագետներին, ում պարտականությունների մեջ է մտնում դրանք չհրապարակելը ոչ կոմպետենտ անձանց մոտ։ Հոգեբույժները պետք է որոշակի քայլերի դիմեն համապատասխան փաստաթղթերը պահելու համար։

 

3.Հոգեբույժների միջև մասնագիտական հարաբերությունների էթիկան

3.1 Հոգեբույժի մասնագիտական հարաբերությունները այլ մասնագետների հետ հիմնված է փոխադարձ հարգանքի վրա։

3.2 Հոգեբույժը պարտավոր է գործընկերներին վերաբերվել պատշաճ հարգանքով, պահպանելով ծառայողական կարգապահությանը և բժշկական ենթակայությունը (սուբօրդինացիա)։

3.3 Հոգեբույժը մասնագիտական գործունեության մեջ պետք է հարգի և հաշվի առնի իր գործընկերների մասնագիտական կարծիքը, արտահայտի իր կարծիքը հիմնավորված, կարծիքն արտահայտելիս լինի հարգալից և չթելադրի իր մոտեցումները` նվաստացնելով գործընկերներին:

3.4 Հոգեբույժը չպետք է մերժի գործընկերների խորհրդատվություն տրամադրելու խնդրանքը:

3.5 Հոգեբույժը պետք է նպաստի գործընկերների միջև առողջ աշխատանքային հարաբերությունների պահպանմանն ու ամրապնդմանը:

3.6 Հոգեբույժը պետք է չխաթարի իր գործընկերների հարաբերությունները պացիենտի հետ` վերջինիս գրավելու նպատակով։

3.7 Ըստ բժշկական անհրաժեշտության` հոգեբույժը պետք է հաղորդակցվի հիվանդի բուժման մեջ ներգրավված այլ մասնագետների հետ` այդ ընթացքում հարգելով պացիենտի տվյալների գաղտնապահությունը և սահմանափակվելով միայն անհրաժեշտ տեղեկատվությամբ։

3.8 Արտահայտելով հիմնավորված քննադատություն երբ անհրաժեշտ է` հոգեբույժները չպետք է խտրականորեն վերաբերվեն գործընկերեներին և այլ մասնագիտությունների ներկայացուցիչներին, ովքեր կիրառում են նույն կամ այլ գիտական մեթոդներ, և պետք է հարգանքով վերաբերվեն այն դպրոցներին ու ուղղություններին, որոնք գիտականորեն և մասնագիտորեն կոմպետենտ են։
3.9 Հոգեբույժները չպետք է միջամտեն այլ մասնագետների ձեռնարկած գործողություններին, բուժման մեթոդներին, նշանակումներին, եթե դրանք իր մասնագիտական համոզմունքով պացիենտի համար վտանգ չեն ներկայացնում։ Կարիքն առաջանալու դեպքում նման միջամտությունը պետք է իրականացվի՝ չխաթարելով նշված մասնագետի և պացիենտի փոխհարաբերությունները:

3.10 Հոգեբույժը չպետք է պացիենտի ներկայությամբ քննարկի իր գործընկերների մասնագիտական գիտելիքները, մարդկային որակները կամ բուժման մոտեցումները:

3.11 Հոգեբույժը պարտավոր է ուշադիր լինել իր և իր գործընկերների, այդ թվում օրդինատորների կամ ուսանողների առողջությանը և բարեկեցությանը, քանի որ մասնագետի հոգեկան կամ ֆիզիկական առողջության խաթարումը կարող է էապես անրադառնալ իր մասնագիտական գործունեության և պացիենտի բարեկեցության վրա:

3.12 Հոգեբույժը հնարավորինս պետք է աջակցի սկսնակ մասնագետին` տրամադրելով համապատասխան ուղղորդում, տեսական և գործնական խորհրդատվություն և վերահսկողություն, և միայն անհրաժեշտության դեպքում` պացիենտի շահերից ելնելով, միջամտի սկսնակ մասնագետի մասնագիտական գործունեությանը:

4. Հոգեբույժի մասնագիտական աճը և հոգեբուժական ծառայությունների զարգացումը 

4.1 Հոգեբույժը պետք է մասնագիտորեն պատրաստված լինի և մասնագիտացում ունենա և տիրապետի հոգեբուժության ոլորտում կիրառվող մեթոդներին, գործիքներին: Հոգեբույժի կարգավիճակը հիմնված է նրա մասնագիտական որակավորման վրա, որն անհրաժեշտ է նրա պարտականությունների իրականացման համար։

4.2 Հոգեբույժի մասնագիտական և բարոյական պարտականություններից է` սեփական մասնագիտական գիտելիքները և կարողությունները ժամանակակից մակարդակի վրա պահելը, մասնագիտական վերապատրաստումներին, գիտաժողովներին, քննարկումներին մասնակցելը:

4.3 Հոգեբույժը պարտավոր է տրամադրել անհրաժեշտ մասնագիտական գիտելիքները գործընկերներին, ուսանողներին, պացիենտներին և պացիենտների ընտանիքներին։

4.4 Հոգեբույժը պետք է բաց լինի նոր գիտելիք, փորձ և հմտություններ ձեռք բերելու նաև

իր պացիենտներից և նրանց հարազատներից:

4.5 Հոգեբույժը պետք է նպաստի հոգեկան առողջության ծառայությունների զարգացմանը, հոգեկան առողջության ոլորտում ռեսուրսների ճիշտ բաշխմանը, հոգեկան առողջության համայնքահեն ծառայությունների ներդրմանը:

4.6 Հոգեբույժը պետք է պատրաստ լինի համագործակցել զանգվածային լրատվամիջոցների հետ` մեկնաբանել և տարածել հոգեկան առողջության վերաբերյալ գիտելիքը` գործելով ի շահ իր պացիենտներին, հոգեկան առողջության ծառայություններին և հոգեկան առողջության ոլոտրի զարգացմանը:

5.Հոգեբույժը հատուկ իրավիճակներում

5.1 Հոգեբույժը չպետք է մասնակցի կամ նպաստի անհատի անկախության, նրա ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնամխելիության դեմ ուղղված մեթոդների մշակմանը։ Խոշտանգումների կամ ծաղրանքի անմիջական մշակմանը կամ իրականացմանը նպաստելը բացի այն, որ հանցագործություն է, նաև հոգեբույժի մասնագիտական էթիկայի ամենածանր խախտումն է։ Ոչ որպես հետազոտող, ոչ որպես օգնական կամ համագործակցող հոգեբույժը չպետք է մասնակցություն ունենա խոշտանգումների կամ այլ դաժան, ոչ մարդասիրական կամ ստորացուցիչ գործողությունների իրականացմանը` անկախ այն հանգամանքից, թե ով է դրանց օբյեկտը, ինչ մեղադրանքներ կամ կասկածանքներ են առաջ քաշվել տվյալ անձի դեմ և ինչ տեղեկատվություն էլ հնարավոր լինի ստանալ նման ճանապարհով այնպիսի պայմաններում, ինչպես ռազմական կոնֆլիկտը, քաղաքացիական պատերազմը, հեղափոխությունները, ահաբեկչական գործողությունները կամ ցանկացած այլ հանգամանքներ, որոնք կարող են դիտվել կամ բացատրվել որպես նման գործողություների արդարացում։

5.2 Հոգեբույժի առաջնային պարտականությունն է` պացիենտի առողջության և կյանքի պահպանումը, և անգամ հիվանդի, հիվանդի հարազատի կամ երրորդ անձի խնդրանքով հոգեբույժն իրավունք չունի նպաստելու հիվանդի կյանքի ընդհատմանը: Նման իրավիճակներում, հոգեբույժի դերը պետք է սահմանափակվի հիվանդության բուժմամբ:

5.3 Հոգեբույժը իրավունք չունի միջամտել օրգանների փոխպատվաստման, դոնորության, պլաստիկ վիրահատության, փոխնորդ մայրության, ամլացման, կենսաբանական սեռի փոփոխության կամ այլ բժշկական հիմք ունեցող որոշումներ կայացնելիս: Ըստ պացիենտի պահանջի` նա կարող է համապատասխան տեղեկատվություն տրամադրել նշված միջամտությունների հոգեկան առողջության վրա ունեցած հնարավոր հետևանքների մասին:

5.4 Հոգեբույժը իրավունք չունի միջամտել հոգեկան առողջության խնդիր ունեցող կամ նախկինում նման խնդիր ունեցած անձի ամուսնության, երեխաներ ունենալու կամ հղիությունը ընդհատելու որոշումներում: Ըստ պացիենտի պահանջի` նա կարող է տեղեկատվություն տրամադրել այս կամ այն որոշումը կայացնելու դեպքում հնարավոր բժշկական հետևանքների մասին` հիմնվելով ապացուցողական բժշկության տվյալների վրա:

6. Շահերի բախումը

6.1 Հոգեբույժը պետք է հրաժարվի դեղագործական կազմակերպություններից նվերներ կամ այլ շահույթ ստանալուց` եթե այդ հարաբերությունները բացասաբար են անդրադառնում իր մասնագիտական գործունեության վրա:

6.2 Կլինիկական հետազոտություն իրականացնող հոգեբույժը պարտավոր է էթիկայի խորհրդին և հետազոտության մասնակիցներին տեղեկատվություն տրամադրել իր հովանավորների, ինչպես նաև ֆինանսական և պայմանագրային պարտավորությունների վերաբերյալ:

6.3 Հոգեբույժը որևէ անձի կամ կազմակերպության հետ չպետք է մտնի այնպիսի ֆինանսական հարաբերությունների մեջ, որոնք բացասաբար կանրադառնան պացիենտի ախտորոշման, բուժման, խնամքի, հոսպիտալացման կամ դուրսգրման վրա:

6.4 Կազմակերպությունների ղեկավարների ծախսարդյունավետ ղեկավարման պարտավորությունները կարող են հակասել հոգեբուժի մասնագիտական գործունեության լավագույն պրակտիկային: Նման դեպքերում հոգեբույժը պարտավոր է բարձրաձայնել պացիենտի լավագույն բուժում ստանալու իրավունքի մասին:

 

2018-11-10

WPA Thematic Congress on Dementia